Tomasz Adamek: O Rodzinie, Karierze i o Wierze

Pomijając historię kariery, reklamę TV Trwam i Radia Maryja, zafascynowanie Tadeuszem Rydzykiem, Tomek Adamek mówi o tym, jak Bóg jest istotny w jego życiu, jaką otrzymał stabilizację dzięki wierze, o tym, że wszystko to co ma zawdzięcza właśnie Bogu. Dla mnie jest to cały czas fascynujące, że ludzie z pierwszych stron gazet, nie wstydzą się przyznawać publicznie do tego, że są w pełni zależni od Boga i Jemu zaufali. Polecam szczególnie drugą część filmu.

Koncert Chóru "SELA"

Syloe - To co chcemy, możemy i czynić będziemy

PS. Przepraszam, za moje żadkie publikowanie treści, ale obecnie caly czas jestem po za domem i nie mam kiedy usiąść przed kompem. Wracam do domu w okolicach drugiej połowy sierpnia i wtedy znów będzie ofensywa postów. :)

List od Ojca

Ciekawa kompilacja i interpretacja wersetów.

Chrześcijański Sad

Na niedzielnych szkółkach nie jednokrotnie byliśmy uczeni (czasami nawet na pamięć) owoców ducha świętego z listu do Galacjan. Uczono nas ile ich jest i jakie one są, ale nie do końca z tego co pamietam, wskazywano na to jak je wypelnić:

„Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie. Przeciw takim /cnotom/ nie ma Prawa” (Gal. 5:22-23)

Owoce ducha zawsze kontrastowały z owocami (uczynkami) ciała:

„Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą” (Gal. 5:19-21)

Każdy z nas traktuje owoce ducha, jako coś co trzeba wypracować, a owoce ciała, jako coś czego trzeba sie wystrzegać. I wszystko, nie dostrzega się środka, a środek przecież jest i jego też trzeba się wystrzegać:

„Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś. Obyś był zimny albo gorący! A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust” (Ap. 3:15)

Cała filozofia skupiona na tych owocach oparta jest na fundamencie typu, albo biale albo czarne, ale czy to możliwe, że chrześcijanin w pewnym momencie porzuci swój owoc i skupi się na ‘ciele’? Nie wiem czy mnie rozumiesz, ale chce powiedzieć, że owoc ducha wypracowujemy caly czas. Jednakże, jeśli zapomnimy się i skupimy na innych rzeczach, nasze owoce zamiast być piękne będą zgniłe. One będą istniały, ale tylko fizycznie – nie będą przydatne do niczego, tym bardziej do sporzycia czy ofiarowania. Weźmy na przykład miłość. Każdy z nas ma ten owoc w sobie, dodajmy, że to przecież jest owoc ducha św. Nie wierze w to, że można być chrześcijaninem i nikogo nie kochać. Wiadomo, że kochamy. Czyli sprawa załatwiona, mamy owoc ducha św.!!!!!! Powstaje pytanie jaki ten owoc jest? Mało to owoców gnije jeszcze niedojrzałych na drzewie? A jak jest z miłością? Miłość wybiórcza, samolubna, interesowna jest owocem, ale już nie ducha. Bóg nie ma upodobania w miłości z jakimiś zastrzeżeniami:

„A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią? I jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią? Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” (Mat. 5:44-48)

Bez wątpnia, owoc ducha św. jakim jest miłość, może zostać przez nas zaniedbany i stanie się zgniłym. Sprawa oczywiście nie tyczy się tylko miłości, każdy z przymiotów ducha, który jest w nas zaszczepiony, może być zaniedbany. Jestem wyznawcą filozofii, że ziarneka poszczególnych owoców są w nas przez Boga zasiane. Każdy z nas ma te 9 ziarenek i teraz cała sztuka polega na tym, abyśmy odpowiednio je pielęgnowali, gdyż jaki pożytek ze zgniłego jabłka czy gruszki? Można je wyrzucić do kompostnika, aby tam się rozkładały dalej. Ale swój cel – bycie smacznym owocem – zastraciły bezpowrotnie.

Dużo się mówi o tym, aby owoce wypracowywać (od zera), ale często się zapomina, że możemy to robić źle. Nasze owoce mogą być zgniłe jeszcze długo przed zerwaniem i co wtedy? Z Bożej perspektywy wydaje się, że nie będą to już owoce ducha św. Ale z naszej? Ciężko być obiektywnym w swojej sprawie. Jeśli będziemy kopali rów, nie głęboki, ale starsznie długi, to czy my sami jesteśmy w stanie kopiąc go, uczynić go równym jak od linijki? Możemy próbować i nie powiem w przypadku 1 na 100 000 może się udać. Ale zazwyczaj co chwilę byśmy sie obracali i sprawdzali równość naszego rowu. Najłatwiej jeśli wpierw przeciągniemy sznurek i według niego będziemy kopać, albo może przydała by sie nam inna osoba, która będzie czuwała nad dokładnością pracy. Tak samo jest z wypracowywaniem owoców ducha – że pozwolę sobie na takie porównanie. Mamy Biblie, która cały czas nas kierunkuje we wszystkim, jak należy żyć, jak nalezy postępować, wskazuje nam wszystkie zależności i inne ‘ale’, które musimy sobie wielokrotnie stawiać żyjać na tym świecie. Mamy naszych współbraci, którzy poprzez – suma sumarum – dla mnie osobiście nie przyjemne chcoaciażby upominanie, mogą pomagać nam wskazywać dobry kierunek. Mamy wkońcu Chrystusa, tj. „Wodza i dokończyciela naszej wiary”, który będąc człowiekiem przechodził przez te wszystkie problemy przez jakie i my przechodzimy – z wyjątkiem grzechu. Sami jesteśmy skazani na porażkę. Ja jestem. Potrzebuje wsparcia, pomocy, modlitwy. Mimo, że już mam trochę lat, nadal potrzebuję, aby mnie ktoś poprowadził za rękę i powiedział, to jest białe a to czarne: czarne jest ‘be i fe’!

Pisanie o rzeczach oczywistych nie jest trudne. Natomiast strasznie ciężko mi te rzeczy wprowadzić w życie. Mogę pielęgnować i rodzić coraz to nowe owoce. Pytanie tylko, czy te owoce są ze skazą czy też może są nieskazitelne. Pytanie, co ja robie, aby je pielęgnować. Czy faktycznie, codzień o tym pamiętamy, że są pewne cechy charakteru, które określają nas jako naśladowców Chrystusa, a są też takie, które określają nas jako ludzi tego świata? PAMIĘTAMY O TYM??? Ja o tym nie pamiętam. Ostatni raz o owocach ducha myślałem kilka miesięcy temu... Takie to moje całe chrześcijaństwo... Czy mam w sobie miłość? Ciężka sprawa, mam problem z pokochaniem tych, którzy mi podpadli lub działają w moim przekonaniu irracjonalnie. Radość? Nie zawsze, a w duchu to chyba tym bardziej... Pokój? Modlę się o to cały czas. Cierpliwość? Poprawiło się na przestrzeni lat (tak myśle), ale nadal jestem w gorącej wodzie kompany. Uprzejmość? Zapytajcie moich bliskich... Dobroć? Dla wybranych w 100% Wierność? Nie zawsze... Łagodność? Oj tak, moja Justyna (siostra) może z mojej łagodności pisać rozprawę habilitacyjną. Wstrzemięźliwość? Niby, że nie mam wyobraźni?! Może i przesadzam, ale na popracie każdego podważenia, które jest powyżej mogę znaleść w swoim życiu przykłady, kiedy nie zabłysnąłem.

Nie chodzi o to by się dołować, ale aby być świadomym, że wiele pracy jest przede mną.

„Pomnij jednak na Stwórcę swego w dniach swej młodości, zanim jeszcze nadejdą dni niedoli i przyjdą lata, o których powiesz: Nie mam w nich upodobania” (Kazn. 12:1)

Nadzieja w Bogu a Praca Własnych Rąk

Człowiek to stworzenie, które chce być niezależne od innych. Chce wszystko sam, po swojemu, nie chce realizować cudzych rad, a co za tym idzie, chce całą chwałę dla siebie. Nie chcemy dzielić sie splendorem. Dobra, będę szczery JA nie chce sie dzielić chwałą. Nie kręci mnie temat zależności od innych, gotuje mi sie w środku, kiedy musze uznac prymat innych nad sobą... Nie wiem czy to młodzieńczy wiek czy bezczelność, ale przynajmniej jestem szczery. Biblia uczy innych zasad. Wskazuje na pokorę i posłuszeństwo. Bóg oczekuje od nas, że będziemy podporządkowani Jego prawu:

„Tak bowiem mówi Wysoki i Wzniosły, którego stolica jest wieczna, a imię Święty: Zamieszkuję miejsce wzniesione i święte, lecz jestem z człowiekiem skruszonym i pokornym, aby ożywić ducha pokornych i tchnąć życie w serca skruszone” (Izaj. 57:15).

Bez wzgledu na to czy chrzescijanin jest wolny czy też nie, jażmo nosić musi:

„Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Mat. 11:30)

Na poparcie tej nauki można znaleść nie tylko jeden, ale całe setki wersetów. Człowiek, który przeczyta Biblię, może wywnioskować, że właściwym jest całkowita postawa uniezależnienia sie wobec Boga. Good for You! Jeśli powierzymy Bogu nasze życie, tylko na tym zyskamy. Nie uważam to za jakąś bzdurę czy ‘opium dla mas’, dla mnie jest to praktyka. Każdą sprawę: mała czy wielką, chce zanosić do mojego Boga. Chce przyjść do Niego z wyzaniem swych grzechów i prosić o przebaczenie, chce Go poprosić o żonę, chce Go poprosić o pracę, a kiedyś chciałem Go prosić o zalicznienie kartkówki czy kolokwium na studiach. Czy to są bzurki? Czy dla Boga są to sprawy nie istotne? Uważam, że są bardzo ważne, bo zanoszenie ich przed Majestat Stwórcy jest wynikiem naszej ufności i nadzieji jaką pokładamy w Nim. Tak mi się wydaje...

Jednakże patrząc na swoje życie, dostrzegam pułapkę w którą prawdopodobnie wpadłem. Mianowicie: Panie Boże zrób za mnie to czy tamto, a ja nie kiwnę nawet palcem. To już nie jest ufność, to jest lenistwo, a lenistwo jest grzechem. Niech Bóg będzie mi miłościwy.

Ta postawa, prowadzi do tego, aby być obojętnym wobec wszystkiego i wszystkich, tylko siedziec i modlić się, i modlić się, i modlić się, i mieć to w gruncie rzeczy gdzieś. W przełożeniu na życie widzę to tak: mam do zrobienia projekt w pracy i czas realizacji niech będzie 4 tygodnie. Zamiast wziąć się do roboty i zacząć go realizować, ja się tylko modlę. Nie robię nic. Kompletnie nic! Przchodzi czas oddania projektu, a ja nie mam nic i wylatuje z pracy. Do kogo mam pretęsje? No przecież, że do Boga. Przecież się usilnie modliłem i prosiłem, a nawet i błagałem, a tu nic. Projektu nie ma, pracy też. Może i mnie Czytelniku wyśmiejesz, gdyż podaje skrajny przykład, ale takie jest życie i może aż tak drastycznie życie poszczególnych z nas nie wygląda i omijają nas aż tak bolesne przykłady, ale bądźmy szczerzy: czy nie jednokrotnie zdarzyło się nam powiedzieć: samo się zrobi? Nic samo się nie robi. Bóg jest Bogiem porządku i ładu. Jeśli jest jakaś akcja musi być i reakacja. Jeśli jest jakiś skutek musi być i przyczyna. Oczywiśnie, nie chce ograniczac Boga, to On ustala reguły i jest Sędzią tych reguł, więc jest ponad nimi i wszystkim innym też, jest wkońcu WSZECHWŁADNY, nie mniej dał człowiekowi oprócz serca mózg do myślenia i ręce do robienia, więc postawa ‘jakim mnie stworzyłeś takim mnie masz’ jest zła. Jeśli nie robimy nic, a tym samym nie angażujemy się w prace, nie dziwmy się, że dookoła nas wszystko się wali i sypie. Nasze ręcę może nie są nie zastąpione, ale na pewno pomocne:

"Szedłem koło roli próżniaka i koło winnicy głupiego: a oto wszystko zarosło pokrzywą, ciernie całą jej powierzchnię pokryły, kamienny mur rozwalony. Skierowałem uwagę, spojrzałem, zobaczyłem i wysnułem naukę: Trochę snu i trochę drzemania, trochę założenia rąk, aby zasnąć a przyjdzie na ciebie nędza jak włóczęga i niedostatek jak biedak żebrząc" (Przyp. 24:30-34).

Księga Estery jest specyficzna w swym przekazie Bożego Słowa. Powód tego jest taki, że w Księdze tej nie pojawia się ani jedno odwołanie do Boga. Jest to także powód tego, że podważa się kanoniczność tej księgi. Ale abstracując od współczesnych ‘wywodów’ warto skypić się na tym dość ciekawym przekazie. Naród Żydowski miał zostać wytępiony co do jednego za sprawą Hamana, który znienawidził ten naród. Estera, żydówka, dzięki zarządzeniu Bożemu (z pewnościa to nie był przypadek!) została królową i żoną Aswerusa, potężnego króla państwa Wschodu:

„A było to za dni Aswerusa; Aswerus ten panował od Indii aż do Etiopii nad stu dwudziestu siedmiu państwami” (Estery 1:1)

Mordocheusz (stryj Estery), gdy dowiedział się o sprawie od razu zwrócił się do królowej Estery z prostym przesłaniem:

„Wtedy Mardocheusz rzekł, aby odpowiedzieli Esterze: Nie myśl sobie w sercu, że uratujesz się w domu króla, jedyna ze wszystkich Żydów, bo jeśli ty zachowasz milczenie w tym czasie, uwolnienie i ratunek dla Żydów przyjdzie z innego miejsca, a ty i dom ojca twojego zginiecie. A kto wie, czy nie ze względu na tę właśnie chwilę dostąpiłaś godności królowej?” (Estery 4:13-14)

Estara miała możliwości, może to nie bylo takie oczywiste i proste, ale miała dostęp do oblicza królewskiego i miała wpływ na decyzję zapadające na zamku królewskim w Suzie – mniejsze lub większe, ale miała. Księga Estery wskazuje nam, że Estera miała wpływ na uratownie narodu Izraelskiego i tak też uczyniła. Co prawda wymawiała się i nie chciała podjąć tego trudu i odpowiedzialności, ale wypowiedź jej stryja przeważyła szale. Odpowiedzialność spoczywa na każdym człowieku i jeśli nic nie zostanie uczynione, kara – osobiście wydaje mi się – będzie większa, niż w przypadku gdyby ten trud został podjęty. Zauważmy, że Estera miała warunki do tego, aby działać i wykorzystała je. Gdyby tego nie zrobiła, to wypowiedzieć jej stryja brzmiała by jak proroczy wyrok. Tak samo jest i z nami. Jeśli mamy możliwości, a nie działamy cięższy wyrok ponosimy – według mnie.

Ta Księga jest własnie takim przesłaniem, że czasami Bożą odpowiedzią nie jest cud, ale sprzyjające warunki otoczenia, które dzięki błogosławieństwu Bożemu przeobrażają się w oczekiwane rozwiązanie. Nie ma fajerwerków, nie ma wizualnych znaków, nie ma niczego spektakularnego, a mimo wszystko jest w tym ręka Boga.

Estera podjęła trud pracy i ocaliła naród Izraelski, ale uwarunkowała to następującym poleceniem:

"I rzekła Estera, aby odpowiedziano Mardocheuszowi: Idź, zgromadź wszystkich Żydów, którzy znajdują się w Suzie. Pośćcie za mnie, nie jedząc i nie pijąc trzy dni, nocą i dniem. Ja też i dziewczęta moje będziemy pościły podobnie. Potem pójdę do króla, choć to niezgodne z prawem, a jeśli zginę, to zginę. I poszedł Mardocheusz i uczynił stosownie do tego wszystkiego, co mu poleciła Estera" (Estery 4:15-17)

Nadzieja jest w Bogu – nigdy w człowieku. Ale Bożą wolą jest, abyśmy zawierzając Bogu zakasali rękawy i działali.

Niewyobrażalna Wielkość Wszechświata

Rozmowy w Toku: "Jezus mnie zmienił"

"Dla Tej Przyczyny", cz. 1

Trochę stary to filmik, ale na swój sposób ciekawie ilustrujący osobę Chrystusa w powiązaniu z różnymi aspektami treści Pisma Świętego.

W kanale użytkownika macie pozostałe części filmu.

Kataklizm w Japonii i Ludzkie Cierpienie

Jak bym dziś zapytał, kiedy tsunami uderzyło w Japonię to nie wielu z Was by podało miesiąc poprawny, a co dopiero dzień. Sam nie pamiętam... Dziś cała ta sprawa kojarzy nam się z Fukushimą i ciągłym zagrożeniem promieniowania. O tragedii ludzi, o setkach i tysiącach ludzkich ofiar się nie wspomina, świat poszedł dalej, odnotowując to wydarzenie jako jedno z wielu w "Kalendarium". To smutne, że jesteśmy coraz mniej czuli na ludzką tragedię, a skupiamy się na sensacji. Oczywiście, nie bagatelizuje zagrożenia nuklearnego, naturalnie, że są sprawy ważne i ważniejsze, ale mimo to, że Japonia to zaskakująco sprawny administracyjnie i organizacyjnie kraj i infrastruktura szybko jest odbudowywana, to serce ludzkie nie jest autostradą czy mostem - miliardy jenów nie naprawią wnętrza człowieka. Media nie są nastawione na ludzką niedolę, tylko na emocje. Emocje już opadły, więc teraz jesteśmy z naszymi telewizorami w innych częściach świata. Dziś emocjonujemy się najbardziej skażonymi ogórkami w Niemczech, trochę mniej wojną w Libii, a już w ogóle nie kręci nas temat mordowania chrześcijan w rewolucyjnym Egipcie. Jednym słowem, cały czas jest zapotrzebowanie na news'y emocjonalne i tak wszystko jest już nakręcane. Widząc ludzką niedolę, ból i cierpienie, które w mediach są przedstawiane dość powierzchownie, jako dodatek do news'a a nie jako kluczowy punkt informacji, stajemy się coraz bardziej znieczuleni na ludzką krzywdę. Zobojętnione społeczeństwo jest już znudzone informacjami o śmierci. Istotne jest to, jak bardzo 'spektakularna' była to śmierć. Przyznacie chyba, że śmierć tysięcy ludzi na skutek awarii elektrowni atomowej w czternastej gospodarce światowa to chyba jest news na pierwszą stronę. Nie mniej, news'y przychodzą i odchodzą, a ludzka tragedia pozostaje, a my powinniśmy o niej pamiętać:

"Weselcie się z tymi, którzy się weselą. płaczcie z tymi, którzy płaczą" (Rz 12:15)

Ta jedność, z naszej perspektywy, może objawiać się w jeden szczególny a zarazem bardzo skuteczny sposób: w modlitwie. Być może ciężko się modlić za kimś, kogo się nie zna, za kimś, kto mieszka blisko 8600 km. od nas, ale mimo wszystko warto o tym pamiętać, a przynajmniej się starać. Moc modlitwy ma wielki w swym znaczeniu skutek. Paweł wielokrotnie zachęcał, nie tylko do modlitwy, ale szczególnie do wytrwałej modlitwy:

"Wśród wszelakiej modlitwy i błagania. Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie z całą usilnością i proście za wszystkich świętych" (Ef 6:18)

"Trwajcie gorliwie na modlitwie, czuwając na niej wśród dziękczynienia" (Kol 4:2)

W żadnym wypadku, nie powinniśmy być zamknięci na ludzką krzywdę. Nie ważne czy mówimy tu o globalnym zagrożeniu czy o jakiś problemach naszych bliskich, znajomych, rodziny czy współbraci. Czasami ciężko się otworzyć przed kimś z problemem i wylać swoje żale, ale pamiętajmy, że jeśli dostrzegamy w drugiej osobie coś nie tak, to wręcz naprzykrzajmy się z chęcią pomocą. Nie każdy się do tego przyznaje, ale z pewnością każdy chciałbym usłyszeć, że "wszystko będzie dobrze". Być może to płytkie słowa, ale niosące z sobą silny powiew nadziei.

"Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współweselą się wszystkie członki" (1 Kor 12:26)

Musimy być uczuleni na ludzką krzywdę, przecież chrześcijanie to ludzie miłosierni, a jak można być miłosiernym nie widząc ludzkiej krzywdy. Świat nie jest miłosierny, tylko pazerny. Pod pozorem demokracji i nagminnemu łamaniu praw człowieka, mamy wojnę w Libii, a w Jemenie są większe masakry ludności cywilnej niż to było za Kadafiego, mimo to świat zachodni nie interweniuje tam  - dlaczego? Bo w Jemenie nie ma ropy, a Libia jest głównym dostawcą ropy do Europy. Jest biznes, to jest wojna. Irak raczej też nie był zbyt dużym zagrożeniem demokracji zachodu, ale full ropy ma, więc... Naprawdę, nie warto dać sobie wmówić, to co widzimy w mediach. Gdyż media zaciemniają obraz rzeczywistości. Wszyscy mówią o piratach w Somalii, o milionowych okupach za statki, ale nikt nie mówi o tym, że np. w Kongo dziennie jest gwałcone 1100 kobiet. To jest statystyczna norma!

Nie mówcie tylko: "co możemy zrobić" i takie tam... Wiem, że nie wiele (o ile modlitwa to faktycznie nie wiele...), lecz warto nie dać się zbałamucić obrazkom, które nam się podrzuca na naszych ekranach. W dobie Internetu, prócz sensacji jest też serwowana prawda, nie jest ona może zbyt popularna, ale jest i możemy chociaż w części dostrzec ludzką tragedię nie tylko naszych współbraci chrześcijan, ale także innych ludzi.

"Spotkało kogoś z was nieszczęście? Niech się modli. Jest ktoś radośnie usposobiony? Niech śpiewa hymny" (Jk 5:13)

"Jako więc wybrańcy Boży - święci i umiłowani - obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość" (Kol 3:12)